Yalanın alışkanlık haline gelmesinde öğrenme ve model almada önemli rol oynar.
Çocuk yalanı arkadaşlarını ve yetişkinleri taklit ederek, model ederek öğrenir.
Ana babanın yalana sıkça başvurması, çocuğunun da doğal olarak bu alışkanlığı kazanmasına olanak sağlar.
İleri yaşlardaki antisosyal davranışlar içerisinde de yalan en çok rastlanan bir davranıştır.
Yalan karşısında aşırı kızgınlık veya ceza, davranışı ortadan kaldırmak için yetersizdir.
Çünkü bu, çocukta suçluluk duygusu oluşturur, suçluluk duygusu ise yalana başvurmayı kolaylaştırır.

Yalan, çevresel ilişkilerle birlikte ele alınmalıdır.
Çocukta, yalancılığın gelişmesini kolaylaştıran etkenlerin bulunması gerekir.
Ailedeki hangi durumlar çocuğu yalana yöneltmektedir veya çocuk hangi durumlarda yalan söylemektedir, öncelikle bu araştırılmalıdır.
Görmezlikten gelinmemeli, davranışın gereksiz olduğu ve sonuçta neler olabileceği çocuğa somut olarak gösterilmeye çalışılmalıdır.
Açıklama, ikna, pişmanlık duyurtma düzeltici yöntemlerdir. Ceza sadece davranışı durdurur, fakat neden yalan söylenmemelidir düşüncesinin gelişmesine yardım etmez.